Eerste impressies vanop het eerste internationaal interparlementair aidscongres

55 landen uit verschillende continenten nemen deel aan dit eerste interparlementaire aidscongres in Manila. Drie dagen palaberen, argumenteren en hopen dat er op het einde een gemeenschappelijke verklaring mogelijk is: dat is de inzet van dit congres.

Ondanks de afgezwakte internationale cijfers blijft een aantal van 33,2 mio HIV-dragers enorm. 5700 overlijdens per dag. Het verantwoordt een gezamenlijke actie. Ook voor Belgie blijft aids een uitdaging. De recente cijfers van Sensoa tonen dit aan: 1072 HIV-diagnoses per jaar verdeeld over Belgen en niet-Belgen.  Bij de eerste groep zijn vooral homo’s risicodragers, bij de groep niet-Belgen zijn het de (jonge) vrouwen .

 

Het congres werd opgevat onder het thema van het ‘leadership’, zoals ook door de UNAIDS naar voren geschoven. Het voorbeeld van de Afrikaanse regeringsleden die publiek de aidstest lieten afnemen om het taboe en de stigmatisering aan de kaak te stellen werd hier herhaaldelijk gegeven.

Verschillende deelthemata komen aan bod : stigmatisering en discriminatie, toegankelijkheid van geneesmiddelen, acties voor kwetsbare groepen, het debat over privacy, strafbaarstelling (van het al dan niet bewust ‘doorgeven’ van HIV) en screening van bepaalde doelgroepen. Boeiend en zeker genoeg stof om over te discussieren samen met collega’s uit verschillende landen , maar ook met Marleen Temmerman en Alain Destexe die hier vanuit de senaat naartoe gestuurd werden. Ik ben de enige die afgevaardigd werd vanuit de Kamer.

Ook door vrouwengroepen kan nog heel wat ondersteuning geboden worden. Internationaal blijken (jonge) vrouwen -ook binnen het huwelijk- ernstige slachtoffers. Het huwelijk beschermt niet tegen aids.

Voorlichting, screening en behandeling bij zwangerschap kunnen overdracht van het virus op de boreling voorkomen. Maar het stigma voor deze jonge vrouwen is groot, met vergeet al te gemakkelijk de rol van de vaders…

Aandacht voor aids bij zwangere vrouwen, kan misschien ook ter sprake gebracht worden via de prenatale consultaties van Kind en Gezin  of ONE, zeker wanneer men weet dat bij de niet-Belgen jonge vrouwen vaak drager zijn.

 

Van Manilla zelf hebben we nog niet veel gezien noch de warmte gevoeld. Iedereen zit hier met truien of sjaaltjes de airco-koelte te trotseren…

 

Begin juli legde ik mijn eed af in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Na 2 jaar werken als adjunct-kabinetschef bij Minister-President Yves Leterme en 9 jaar in het Vlaams parlement is dit een totaal nieuwe ervaring.
Niet alleen de inhoud is anders, maar vooral ook de vorm, de cultuur is hier totaal verschillend. Uren of een halve dag discussiëren over de – in de commissie –   te volgen procedure, is geen uitzondering. Ook de pers zit enorm dicht op wat er in het federale parlement gebeurt. Elk woord wordt gewikt en gewogen in functie van (mogelijke) politieke strategieën.   

Terwijl de formateur en diverse onderhandelaars zich onvermoeibaar door oneindig veel voorstellen en strategieën worstelen komt toch ook het “gewone” parlementaire werk, met horten en stoten op gang.  Mijn eerste wetsvoorstel betrof de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, voorstel dat ik samen met Pieter, Herman en Michel indiende. Na de tweede uitspraak van het arbitragehof moet er immers naar een duurzame en legale oplossing gezocht worden voor de volgende verkiezingen. Weinigen weten dat heel deze splitsingsdiscussie een gevolg is van de beslissing in 2002 om niet langer op grond van arrondissementele maar op grond van provinciale kieskringen naar de kiezer te gaan zonder een oplossing te hebben voor de vroegere provincie Brabant ( nu Waals-Brabant, Vlaams Brabant ). 

In het Vlaams parlement volgde ik de ‘welzijnsdossiers’ . In de Kamer maak ik deel uit van de commissies sociale zaken en volksgezondheid . Mijn eerste interventie betrof het uitstel van de wet op de foutloze medische aansprakelijkheid. Voor deze kaderwet zijn nog totaal geen uitvoeringsbesluiten klaar en nog heel wat begrippen en procedures moeten worden uitgeklaard. De voorziene inwerkingtreding op 1 januari 2008 is dan ook niet haalbaar. We dienden daarom een voorstel in, en ook de regering schrijft dit in, in haar programmawet .
Om één en ander voortgang te laten vinden stellen we voor om hoorzittingen te houden en hopen hiervoor steun te vinden bij alle partijen.

Met deze blog hoop ik geregeld nieuws te brengen rond mijn parlementaire werk en actuele gebeurtenissen, zoals ik vroeger via mijn nieuwsbrief en site ook deed.

Morgen vertrek ik, als enige vanuit de Kamer, naar  het eerste “interparlementair congres” over aids. Ik houd je zeker op de hoogte.