Zaterdag 1 december in Manila

Ik pak mijn zwempak en de zonnebrandcrème ongebruikt terug in. We worden met escorte naar de luchthaven gebracht. 14 u vliegen tot in Amsterdam, anderhalf uur wachten en dan nog een uur vliegen naar Brussel. Blij terug thuis te zijn.

Vrijdag 30 november in Manila

 Het wordt moeilijker om op te staan. De jet-lag speelt mij parten. In België is het nu middernacht.  Heb vannacht een berichtje binnengekregen dat een van onze ocmw-raadsleden overleden is. Ik ben er even niet goed van. Jos leefde voor het OCMW, maar zijn gezondheid was niet te best en hij bleef zijn – vorig jaar overleden – vrouw missen. Veertien dagen geleden werd hij opgenomen in het ziekenhuis. We hebben hem toen bezocht en enkele dagen later ging het iets beter.  Ik hoop dat hij thans, terug herenigd met zijn vrouw, gelukkig mag zijn.  Op de agenda van de aidsconferentie, die vandaag afsluit, staat de financiering. In zijn openingsspeech van woensdag had voorzitter Villar al opgeroepen om 1% van de schulden van de ontwikkelingslanden ter beschikking te stellen van aidshulp. Het werd moeilijk om dit in de teksten af te zwakken. Tegelijk werd door verschillende partners gevraagd naar grotere transparantie voor het gebruik van de middelen. Zelfs als duidelijk is naar welke landen de middelen van het aidsfonds overgemaakt worden, dan nog is niet altijd duidelijk hoe de concrete projecten dit geld krijgen/besteden. Ook dat is een aandachtspunt.  In de slotconclusies kwamen de verschillende besproken items – geformuleerd in aanbevelingen naar de verschillende landen – uitgebreid naar voren. De definitieve teksten zullen ons later worden bezorgd. Wij spreken af om na te gaan of deze aanbevelingen kunnen omgezet worden in eer eigen, gezamenlijke resolutie.  ’s Namiddags met Marleen even de stad ingerokken. Manila is niet écht een aantrekkelijke stad.  ’s Avonds zijn we bij onze ambassadeur uitgenodigd voor een receptie met een groepje Belgische ondernemers: een aangenaam en heel beminnelijk man die de belangen van onze landgenoten verdedigt. Hij heeft ook de Filippijnse senaatsvoorzitter uitgenodigd ! Die spreekt vol lof over Wilfried Martens en Herman De Croo .  Een aangename avond.  Morgen brengt de consul ons naar de luchthaven.  

Donderdag 29 november in Manila 

 ’ s Ochtends snel nog even de mails doornemen op 1 van de 4 PC’s die de congresgangers ter beschikking staan. Het is nu nog nacht in België. De berichten tot ’s middags heb ik gisteravond nog kunnen bekijken en beantwoorden. De PC’s werken enorm traag.
Ik probeer om van op afstand de regeringsbesprekingen te volgen. Niet echt evident.  Gisteren werd ons een handboek ter beschikking gesteld dat inspiratie moet geven in aanpak en wetgevend werk. Dat doornemen zal voor later zijn.  Donderdagvoormiddag gaan de presentatie en de discussies over de toegankelijkheid van geneesmiddelen. Een heikel thema. Niet enkel bij ons wordt gediscussieerd over de kost van farmaceutische producten !  Voorbeelden uit verschillende landen worden aangehaald;  Cijfers spreken boekdelen; We krijgen een vergelijkend overzicht van de handelsprijzen van  (merk) geneesmiddelen in de Filippijnen, India, Pakistan en Thailand. Prijsverschillen die niet enkel tot het dubbele maar tot het 10-voudige kunnen oplopen. Bescherming van patenten, verstrekken van generische geneesmiddelen : het zijn discussiepunten die ook ons bekend in de oren klinken.  Ook de namiddag levert stof tot discussie : criminalisering van de overdracht van HIV-  AIDS.  Kan criminalisering als strategie een bijdrage leveren in het bestrijden van HIV-AIDS.  Het wetens en willens besmetten van iemand, is sowieso laakbaar ; daar gaat iedereen mee akkoord. Discussie is echter of het “systematisch” bestraffen van wie zijn partner besmet zal helpen in de aidsbestrijding . De vrees is immers dat de stigmatisering versterkt zal worden en mensen zeker niet geneigd zullen zijn en om zich te laten testen, en zich te “outen” tav. hun partner.  Enkele landen hebben recent zo’n strafwetten ingevoerd en zij vragen heel uitdrukkelijk om dit beleid nu niet te veroordelen. Het wordt zeker geen sinecure om in de eindteksten beide accenten goed uit te drukken.
Overigens, ook bij ons was er een tijdje geleden een gelijkaardige discussie over besmettingsrisico en medelingsrecht/plicht aan de partner en de rol van de behandelende arts hierin. De orde van geneesheren herzag recent haar eigen code waarbij ze in de afweging tussen het risico van de partner en het recht op privacy van de behandelde patiënt een gedragscode voorziet die uiteindelijk het recht van de partner prioritair stelt, met een vrij uitgewerkte handelingsprocedure.  Gisteren zat ik oa. aan tafel bij de Fransen. Zij vroegen honderduit over de Belgische situatie, die ze niet echt begrijpen. Ik probeer het territorialiteitsbeginsel uit te leggen en vertel dat iemand met een vraag tot dringende hulp in Lennik niet zeker is dat hij in het Nederlands geholpen wordt. Zulks verwondert hen toch. Ook vanavond, wanneer de ambassadeur bij ons aan tafel komt, is onze regeringsvorming onderwerp van gesprek. Maar ook de charmes van de Filippijnen en hun altijd even vriendelijke bewoners. We worden vergast op prachtige dansen die de verschillende culturen en streken uit het land vertegenwoordigen. Ze kennen er in de Filippijnen iets van om hun gasten te verwennen.   Op de bus naar ons hotel vertelt de enige vertegenwoordiger uit Ghana, fier vertelt over hun prille democratie en de bijdrage die hij daarin kan leveren. Hij had ook Brussel al bezocht. Hier wordt om middernacht de avondklok ingesteld …