11 – 15 juli

 

Wat waren en zijn onze prioriteiten  ?

-          een evenwichtig sociaal-economisch programma, met aandacht voor wie het moeilijk heeft: pensioen- en uitkeringstrekkers, maar ook de lage lonen.

-          een wettelijke oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde;probleem dat gecreëerd werd door de regering Verhofstadt die persé een provinciale kieskringen wilde

-          een staatshervorming : een splitsing werd nooit geëist, interpersoonlijke solidariteit werd herbevestigd maar er moet vooruitgang geboekt worden voor een meer homogene bevoegdheidsverdeling en responsabilisering op verschillende terreinen 

Zitten we nu reeds gedurende een jaar in een dovemansgesprek?

Soms lijkt het erop. Ook in de contacten met de Franstalige collega’s. Wij begrijpen niet dat zij geen verantwoordelijkheid willen nemen (vb. federaal moeten de dienstencheques uitgebreid worden om op die manier hun probleem van het tekort aan kinderopvang op te lossen, terwijl dit een verantwoordelijkheid van de gemeenschappen is en de schaarse federale middelen beter gebruikt worden voor de eigen bevoegdheden zoals pensioenen of  andere uitkeringen ) of het beu zijn om in een Brussels ziekenhuis quasi enkel in het Frans goed terecht te kunnen.  Zij vinden dat zij altijd moeten toegeven ( en wij maar het omgekeerde denken )  en zijn vooral bang dat Vlaanderen hen wil afsluiten van Brussel.

Volgens de Gazet Van Antwerpen zouden noch de staatshervorming, noch BHV een politieke crisis waard zijn. Maar als er een crisis komt, moeten er nieuwe verkiezingen komen ! , aldus een meerderheid in de enquête. Maar zou met verkiezingen echt iets worden opgelost ? 

Zijn er nog fora waarin een en ander dan wel kan slagen? Of moeten we gewoon wachten tot nà 2009 ? 

Inmiddels slaagt Yves Leterme er wel in om de begrotingscontrole en de sociaal-eonomische meerjarenplanning rond te krijgen. Het budgettair kader ligt nog niet vast – en het zal eerder een keurslijf dan een rekverband zijn- . Maar de principes zijn er : lage en middeninkomens krijgen prioriteit- ook in de belastinghervorming door het optrekken van het belastingvrij minimum ( wat meest voelbaar is voor de laagste inkomens ) en de vereenvoudiging van de tarieven van 30 ( en niet die van 45 ). Ons pleidooi werd gehoord.Dat maakt beslissen, bij een gebrek aan een communautair perspectief, natuurlijk des te moeilijker. Maar zomaar de eigen principes laten varen kan ook niet.

 

 

Hopelijk geraken ze eruit.