Soms lopen de dingen anders dan men het graag zou willen.

Als inwoner van Meise – dicht bij Brussel én de faciltiteitengemeenten , ervaar ik dagdagelijks hoe sommige Franstaligen menen dat zij alle territoriale en communautaire afspraken aan hun laars kunnen lappen. Maar ik zie ook hoe sommigen grote inspanningen leveren om zich te integreren, vanuit een diep gevoel van respect en rechtvaardigheid. Als parlementslid (Vlaams en federaal) werd en word ik nog altijd geconfronteerd met cultureel-historisch anders gegroeide  situaties, die de aanleiding vormen voor een verdere staatshervorming met meer homogene bevoegdheden en een sterkere kelmtoon op de eigen verantwoordelijkheid.

Ik denk dat er niemand gelukkig kan zijn met de situatie zoals ze nu is. De betrachtingen die in onze partijprogramma’s zijn opgenomen – ook al weten we dat dit onderhandelingen en compromissen veronderstelt – blijven gehandhaafd.
Daarom werd er destijds gekozen voor een kartelvorming met NVA, daarom ook werd er een gemeenschappelijk programma opgemaakt, daarom werd er – ook al was dat niet altijd gemakkelijk – door ons altijd voor gekozen om de band met NVA aan te houden.

De NVA heeft er  in haar congres voor gekozen om de dialoog niet verder aan te gaan én om het kartel op te zeggen. Het is een beslissing waar wij akte kunnen van nemen en die we kunnen betreuren, maar die we niet kunnen ombuigen. NVA is nog altijd een zelfstandige partij, die op eigen verantwoordelijkheid een aantal beslissingen kan nemen omtrent het kartel waar wij samen in zaten.

Kris Peeters, en met hem de hele Vlaamse regering, hebben ervoor gekozen om de dialoog verder aan te gaan, vanuit de overtuiging dat het beter is om deel te nemen dan aan de kant te gaan staan.
Maar niet zomaar:  Kris Peeters zou daartoe de nodige garanties hebben en tav. Premier Leterme is er het engagement dat de regering zich niet zou bemoeien met de parlementaire initiatieven rond de splitsing van het kiesarrondissement  BHV.

Dit maakt eveneens mogelijk dat de federale regering zich kan richten op de sociaal-economische situatie, een opdracht die er met een begrotingstekort van meer dan 6 miljard en een dalende koopkracht die maakt dat het voor gezinnen financieel steeds moeilijker wordt , zeker niet makkelijker op geworden is.                                                                                                                                                    De Franstaligen hebben nu geen alibi meer om onderhandelingen en een constructieve, ernstige  dialoog te weigeren.  Doen zij dit toch - bvb door onhaalbare of  belachelijke voorstellen te formuleren – dan is meteen duidelijk dat zij niets  geven om de sociaal–economische situatie van ons land en de gezinnen die het financieel moeilijk hebben. Een staatshervorming is bovendien niet zozeer een doel op zich, maar vooral een middel om de mensen in dit land meer ten dienste te zijn, door het beleid aan te passen aan de verschillende situaties in de gemeenschappen.

We hebben dus geen garantie op succes, en dat maakt de beslissing om verder te gaan met de dialoog ook zo moeilijk en de twijfel groot. Maar in elk geval zal men ons niet kunnen verwijten dat we er niet alles aan gedaan hebben om een goede staatshervorming tot stand te brengen