Medische schade (no fault): een wetsaanpassing is op komst

De – nog niet in werking getreden wet – op de medische schade wordt aangepast. Dit gebeurt op aandringen van CD&V.
Vorig jaar reeds nam ik het initiatief om de bestaande wet te laten uitstellen.

Enerzijds waren er nogal wat vragen bij de gehanteerde principes, maar er waren ook nogal wat juridische onvolkomenheden. Bovendien waren er nog geen uitvoeringsbesluiten.

Minister Onckelinx heeft zich laten overtuigen van de meerwaarde van het Franse stelsel waarin 2 sporen openblijven : ofwel via de in de wet voorgestelde (bemiddelings)procedure, ofwel via een procedure voor de rechtbank.  De huidige wet ( die dus zal aangepast worden ) voorzag slechts één mogelijkheid : een forfaitaire vergoeding via de bijzondere procedure; zelfs wanneer een volledige vergoeding via de gewone gerechtelijke procedure mogelijk zou zijn.

 

Vraag is nu of dit wetgevend werk kan klaar zijn voor eind dit jaar, dan wel of er opnieuw een uitstel komt.
Als CD&V hebben we altijd gepleit voor een grondige aanpassing van de bestaande wet. Wij zijn dan ook blij dat ons pleidooi ernstig werd genomen en tot een grondig debat zal aanleiding geven.  

senioren moeten deelnemen aan pensioenconferentie

Het is ongezien: een pensioenconferentie organiseren en de senioren niet laten deelnemen aan de voorbereiding ervan.
Nochtans is dàt wat minister Arena van plan is in de aanloop naar de pensioenconferentie. De senioren zullen wel aanwezig zijn in de verschillende deelwerkgroepen die – op voorstel van de task-force – georganiseerd zullen worden, maar aan die voorbereiding zelf mogen ze niet meedoen. Het feit dat dan ook vrouwengroepen vragende partij zullen zijn is niet relevant. De beste weg om de deelname van vrouwen te verzkeren is om de evenredige participatie van de verschillende delegaties ( sociale partners, ministers, administratie, senioren ) te eisen. 

Volksvertegenwoordiger Sonja BECQ: ” Misschien denkt de minister dat senioren niet vooruitkijken. Ik heb het volle vertrouwen dat senioren niet enkel aan hun huidig pensioen denken, maar ook dat van hun kinderen en kleinkinderen. Seniorenverenigingen weten wat het is om een democtratisch gedragen proces op gang te brengen, zij weten ook welke thema’s gevoelig liggen : zekerheid ( zal ik van mijn pensioen kunnen leven, legitimiteit ( hoeveel heb ik bijgedragen, hoeveel krijg ik terug ), de discussie over loopbaanontwikkeling en langer werken, de toegangkelijkheid van de aanvullende pensioenen, de betaalbaarheid voor de toekomst…  

Daarnaast pleit Sonja BECQ ook voor een goede afbakening van thema’s op korte en langere termijn. Het is immers nodig én om fundamenteel door te denken en de brug naar de toekomst te slaan. Hoe houden wij de pensioenen betaalbaar, hoe ligt de verhouding tussen wettelijk en aanvullend pensioen, hoe kunnen wij van leeftijds- naar loopbaandenken overschakelen, de discussie over individuele en afgeleide rechten… Anderzijds blijven korte-termijn beslissingen nodig : de welvaartsvastheid garanderen zodat iedereen over een leefbaar pensioen beschikt, de toegankelijkheid van de aanvullende pensioenen vergroten, de regeling van de contractuele ambtenaren, een gedegen informatiebeleid, de combinatie van werken en (overlevings)pensioen, mensen motiveren om langer te werken … Dat zijn thema’s waar beslissingen nu mee de toekomst bepalen.

 

vastgestelde prijzen voor patiëntendossier

Zieken hebben recht op een kopie van hun dossier(s). Het Koninklijk Besluit van 2 februari 2007 regelt de tarieven voor deze afschriften, maar nu blijkt dat de afrekening van deze kopies voor verwarring zorgt. Daar waar het KB juist de bedoeling had de tarifering in goede banen te leiden, zorg het nu juist voor onduidelijkheid.

Voor mij een reden om minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid om uitleg te vragen. Onkelinx stelt dat het bedrag per gekopieerde pagina via het KB is vastgelegd en dat de administratie- en de verzendingskosten zijn inbegrepen.

De minister werkt nu aan een omzendbrief die klaarheid moet scheppen over de kostprijs.

 

patiëntveiligheid

Hoe veilig kan of mag de patiënt zich voelen wanneer hij/zij een behandeling ondergaat.

Jenny liet spataders uit haar benen verwijderen, maar er traden complicaties op en Jenny zit sinds de operatie met een permanente pijn in haar rechterbeen. Met de pijn zal zij moeten leren leven. Hoe zit het met de aansprakelijkheid, en een mogelijke vergoeding en met de preventie?  

Er is de zgn. “no fault”-wetgeving, waarvan de inwerkingtreding nog niet voor morgen is. De gesprekken over mogelijke aanpassingen zijn – denk ik – nog niet afgerond.

 

Maar daarnaast – en zeker zo belangrijk- is een algemeen patiëntveiligheidsbeleid. Hiertoe zijn reeds een aantal stappen gezet. In het kader van ‘individuele’ contracten konden ziekenhuizen zich engageren om een veiligheidsmanagementsysteem te ontwikkelen.  

De registratie van medische (bijna-)incidenten is een must om een doeltreffend preventiebeleid uit te bouwen. Het primaire doel van een rapporteringssysteem inzake vermijdbare medische schade is te leren uit ervaring en de patiëntveiligheid te verbeteren. Voorbeelden uit het buitenland tonen aan dat dit lukt. Volgens het meerjarenplan van de contracten zal het werkjaar 2009-2010 in het teken staan van registratie en analyse van bijna-incidenten.

 

Minister Onkelinx antwoordde mij tijdens de jongste Commissie Volksgezondheid dat 80% van de Belgische ziekenhuizen het contract ‘coördinatie kwaliteit en patiëntveiligheid 2007-2008’ ondertekende en dat 85% over een eigen meldsysteem voor (bijna-)incidenten beschikt. In de contracten vanaf 2008-2009 zal voorname aandacht uitgaan naar de meldingssystemen. ‘Een standaardmeldingsformulier is in voorbereiding, er wordt gewerkt aan de juridische omkadering van veilig melden en aan het opstarten van het Comité voor Patiëntveiligheid. Er wordt gedacht aan een afzonderlijke commissie die op termijn kan worden geïntegreerd in de Nationale Raad voor Ziekenhuisvoorzieningen’, aldus nog Onkelinx.

 

Wij moeten immers proberen om een veilige cultuur van ongevals-aangifte realiseren. Het is dan ook nodig om de interne registratie in het ziekenhuis op te tillen tot een globaal-nationaal niveau. Slechts op die wijze kan men een doorgedreven preventie- en remediëringsbeleid voeren én ervoor zorgen dat er minder incidenten gebeuren.

 

(zie commissie volksgezondheid kamer – woensdag 1 oktober 2008)