vn-conventie voor personen met een handicap

Een fijne ervaring : om 7 u ’s ochtends in de zon langs ‘the houses of parliaments’ joggen met de tonen van de big ben op de achtergrond. Om 9 u, na het ontbijt in de stortregen naar de conferentie inzake de conventie voor personen met een handicap.
Op uitnodiging van de interparlementaire unie ( en omdat een van de collega’s niet ging) werd ik uitgenodigd voor een tweedaagse conferentie  over de VN-conventie voor personen met een handicap.
Belgie ondertekende wel, doch ratificeerde deze conventie en het erbij horende aanvullend protocol  nog niet. De procedures hiervoor zijn wel lopende . Nog toen ik op het kabinet van Minister-president Yves Leterme zat waren er de discussies over wat ‘redelijke aanpassingen’ kunnen of moeten zijn, die door deze conventie worden opgelegd.

Ik leerde er vooral hoe moeilijk het er in de verschillende Europese landen aan toegaat om de belemmeringen voor een gelijkwaardige participatie voor personen met een handicap weg te werken. Ook GB, het gastland voor de conferentie,  ratificeerde nog niet, maar belooft ratificatie tegen de zomer. Uit het overzicht blijkt dat van de Europese landen Duitsland, Hongarije, Kroatië, Slovenië, Spanje en Zweden reeds ratificeerden. Er zijn echter meer landen die eerder al ondertekenden.

Uit alle getuigenissen blijkt de waarde van ‘the civil society’ om het proces van non-discriminatie gaande te houden en te voorkomen dat landen zich beperken tot ondertekening, omat het niet anders kan.  
De ratificatie houdt immers in dat een planning- en implementatie van de verschillende richtlijnen van deze conventie moet gerealiseerd worden. Ook ons land moet zich beraden over een goede opvolging, in samenwerking met de gemeenschappen die ivm personen met een handicap over ruime bevoegdheden beschikken. De ratificatie van het aanvullend protocol zou impliceren dat individuele en collectieve vragen ahw rechtstreeks kunnen worden afgedwongen.

De procedure is gaande, ook voor ratificatie van het aanvullend protocol. Volgende week ondervraag ik de minister hierover.

De toekomst van de pensioenen van de lokale ambtenaren

VVSG geeft alarmerende cijfers over de pensioenen van de ambtenaren. Niet enkel voor de contractuelen is er een probleem, de reserveringen voor de vastbenoemden zouden onvoldoende zijn

Contractueel overheidspersoneel : de minister opteert (terecht) voor een globale oplossing voor het contractueel overheidspersoneel Mogelijk impliceert dit dan ook een grotere solidariteit.  Zij voorziet de nieuwe WAP-wet nog in 2009. Dit  betekent duidelijk een vertraging : in antwoord op mijn vraag van 13/1 had de minister nog de ambitie om dit rond te krijgen in “de eerste maanden van 2009”.  Dit betekent ook dat de (lokale) besturen geen duidelijkheid hebben over mogelijke reserveringen. Bovendien is snel handelen nodig om te voorkomen dat de verschillende besturen elk hun eigen weg gaan. De solidariteit komt dit zeker niet ten goede.
Vastbenoemde lokale ambtenaren : Nochtans is solidariteit een van de basisprincipes voor de sociale zekerheid, en voor de pensioenen, die ook door Minister Arena voortdurend wordt gehanteerd; ook ivm de vastbenoemde ambtenaren : een technische werkgroep is bezit en zou tegen eind 2009 ( ook al ) een oplossing moeten zoeken voor de benarde financiële situatie . Principes die voorop staan : behoud (versterking) van de solidariteit en niet raken aan de bestaande rechten.

Wordt vervolgd.

(volledige tekst : www.dekamer.be, vragen 21 april,commissie sociale zaken )

Een politieke “schwalbe” ?

Het conflict tussen Minister van Binnenlandse Zaken De Padt (Open VLD) en politiebaas Fernand Koekelberg doet haast vergeten dat aan de grondslag van die ruzie een anonieme klacht ligt. Volgens deze klacht zou  Minister De Padt zou zich bezondigd hebben aan :

-          het doen stopzetten van een onderzoek naar ongewenste intimiteiten op het OCMW van Geraardsbergen waarvan hij op het ogenblik van de feiten voorzitter was

-          het mogelijk versassen van OCMW-gelden naar politieke partijen.

Weliswaar gaat het hier om een anonieme klacht en geldt ten aanzien van de beklaagde het vermoeden van onschuld. Toch verdient deze klacht door het gerecht te worden onderzocht om een grondige en objectieve wijze.
Zelfs de fraaie commentaar van Guy Tegenbos (D.S. 7/4) doet daar geen afbreuk aan. Hij stelt dat F. Koekelberg nooit goed zou kunnen doen : noch wanneer hij de klacht onmiddellijk had doorgestuurd, noch wanneer hij –zoals nu – de minister er vooraf van verwittigt.  Daarom begrijp ik Tegenbos’ conclusie (Koekelberg zou ontslag moeten nemen) niet goed.

Het hele (pers) verhaal toont alleen maar aan hoe er in alle richtingen gemanoeuvreerd kan worden ( of men nu te goeder of te kwader trouw is) , om de aandacht af te leiden.

Sinds het voetbal van vorig weekend ( de ‘aanvaring’ tussen Jovanovic en D’Heedene ) leer ik dat zo’n afleidingsmanoeuvers een ‘schwalbe’ genoemd worden.

Ik hoop dat de politieke ’schwalbe’ van minister De Padt dan ook een gedegen onderzoek niet in de weg staat.