Over Sonja Becq

Dit is de weblog van Sonja Becq uit Meise, Kamerlid voor CD&V en OCMW-voorzitster van haar gemeente.

Loopbaan
Toen ik nog onbezonnen was (jong ben ik nu nog!) was ik lange tijd actief in de jeugdbeweging en in de Wetswinkel. Ik heb rechten, criminologie en filosofie gestudeerd in de UFSAL ( nadien KUBrussel en nu geïntegreerd in de HUB) en de KULeuven. .
Daarna werkte ik achtereenvolgens als advocaat, als assistente aan de KU Brussel en later in de vakbond, de vrouwenbeweging(KAV), op het kabinet bij toenmalig Premier Dehaene en Familiehulp.

Van 1995 tot 2006 was ik een actief Vlaams parlementslid. Op mijn initiatief ( voorstel van decreet op de zorgverzekering ) kwam de Vlaamse zorgverzekering tot stand. Ook de uitbreiding van het werkingsgebied van Vlabinvest ( om betaalbaar wonen in de rand rond Brussel te realiseren ) werd door mij mee geïnitieerd. Ik bekommerde me om de dossiers inzake kinderopvang, adoptie, ouderenzorg, personen met een handicap, bijzondere jeugdzorg scheidingsbemiddeling.. .Kortom de welzijnssector ligt me na aan het hart.

Van 2006 tot 2008 was ik adjunct-kabinetschef bij Vlaams Minister-president Leterme voor de domeinen welzijn, gezondheid, gezin..

Sinds juni 2008 ‘zetel’ ik in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.
Ik was voorzitter van de commissie Handels- en economisch recht; Ondervoorzitter van de commissie sociale zaken en plaatsvervangende lid van de commissie volksgezondheid en de commissie justitie.

In 2009 werd ik voorzitter van de commissie justitie, maar ik blijf de problematiek van de pensioenen van nabij opvolgen.

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen ben ik OCMW-voorzitter in Meise.

Naast dit alles heb ik ook een fulltime job in het huishouden, ben al 25 jaar gehuwd met Chris Dirkx, en moeder van drie studerende/werkende  kinderen.

Mijn vrije tijd: ik hou van gezellig in de zetel kruipen of van het zonnetje genieten in de tuin; lekker een boek lezen; fietsen; zwemmen of zalig op vakantie met de caravan. Altijd met een kop koffie in de buurt. Sinds een klein jaar ben ik (opnieuw) gestart met de start tot run én ik hou het nog altijd vol.

Mijn kleine ondeugd: mijn auto lijkt (soms) op een rommelkot op vier wielen. Wat zit er allemaal in? Uitnodigingen, routebeschrijvingen, papieren voor vergaderingen, affiches, witte lintjes, balpennen, een lipstick, klokhuizen van appels…

Mijn helden: mijn ouders en wijlen Herman Boon, de vroegere aalmoezenier van de luchthaven van Zaventem. Omdat zij voor mij de verpersoonlijking zijn van een leven lang ten dienste staan van een ander.

Mijn grote vraag: hoe kan ik bijdragen tot een betere  wereld voor onze kinderen en kleinkinderen? Wij hebben deze planeet niet “geërfd” van onze voorouders. Wij ontlenen hem van onze kinderen, zei ooit een Frans schrijver. Dat werpt een heel ander licht op onze verantwoordelijkheid, als mens en als maatschappij.
En dat houdt mij, en veel mensen rondom mij, dagelijks bezig.